Chociaż kauczuk naturalny ma naturalną kleistość, siła wiązania adhezyjnego generowana przez sam kauczuk jest często niewystarczająca dla wielu zastosowań. Z drugiej strony większość dostępnych na rynku elastomerów syntetycznych nie jest kleista-zarówno do siebie, jak i do innych powierzchni. W związku z tym, aby zwiększyć ich przyczepność, należy dodać lepiszcza żywiczne. Ogromna liczba systemów na bazie lateksu i rozpuszczalników,-szczególnie tych stosowanych jako kleje kontaktowe-wymaga użycia określonych typów żywic zwiększających lepkość.
Typowe lepiszcza mają zazwyczaj względne masy cząsteczkowe w zakresie od 200 do 1500 i ogólnie charakteryzują się dużymi, sztywnymi strukturami molekularnymi. Mają charakter termoplastyczny i w temperaturze pokojowej zwykle występują w postaci amorficznego, szklistego ciała stałego. Wykazują szerokie spektrum temperatur mięknienia, począwszy od cieczy w temperaturze pokojowej po kruche, twarde ciała stałe o temperaturach topnienia sięgających nawet 90 stopni. Ogólnie są one dobrze rozpuszczalne w węglowodorach alifatycznych, węglowodorach aromatycznych i wielu popularnych rozpuszczalnikach organicznych. Z punktu widzenia przyczepności, wytrzymałości na rozciąganie, trwałości koloru i odporności na kruchość oksydacyjną, wybór żywicy zwiększającej lepkość znacząco wpływa na ogólną jakość kleju. Niemodyfikowane gumy i kalafonie drzewne można przekształcić w estry; chociaż początkowo wykazują pewną kleistość, po zakończeniu nakładania kleju wykazują słabą odporność na starzenie. Jednakże estry kalafonii, które zostały stabilizowane poprzez uwodornienie lub polimeryzację, są odporne na degradację oksydacyjną i oferują najlepsze ogólne właściwości użytkowe, gdy są stosowane w preparatach klejących.
