Podstawowe metody wytwarzania wstępnie żelatynizowanej skrobi ryżowej dzielą się na dwie kategorie: przetwarzanie na mokro i przetwarzanie na sucho. Przetwarzanie na mokro polega na zmieszaniu skrobi ryżowej z wodą, poddaniu mieszaniny żelatynizacji w wysokiej temperaturze i pod wysokim ciśnieniem, a następnie wysuszeniu i sproszkowaniu w celu uzyskania wstępnie żelatynizowanej skrobi.
Z drugiej strony przetwarzanie na sucho obejmuje poddawanie skrobi ryżowej obróbce cieplnej na sucho w wysokich temperaturach w celu wywołania częściowej żelatynizacji, a następnie proszkowanie i przesiewanie w celu uzyskania wstępnie żelatynizowanej skrobi. Obie metody mają wyraźne zalety i wady: obróbka na mokro jest prostsza, ale wiąże się z większym zużyciem energii, podczas gdy obróbka na sucho zużywa mniej energii, ale wymaga większych inwestycji w sprzęt.